‘Çocuk terörü de ne’ diyeceksiniz! “Tüm dünyanın ezilen anne-babaları, çocuk terörüne karşı eyleme geçmenin zamanı geldi de geçiyor… Yarından tezi yok önlem alalım… Yaşamak bizim de hakkımız…” ‘Bu çocuk terörü de ne?’ diyenler için cevabı yukarıdaki çağrıyı yapan Dr. Murat Kınıkoğlu veriyor: “Çocukların, anne ve babalarını esir almalarıdır.”

Ebeveynleri depresyona sokan çocuklar
Modern yaşamın başımıza sardığı en büyük dertlerden birisinin ‘çocukların anne-babalarına uyguladığı terörden muzdarip pek çok anne-baba var. Hele anneler çocukları tarafından öyle bir sıkıştırılıyorlar ki, çoğu farkında bile olmadan depresyona giriyor.

Peki, çocuklar anne ve babalarını nasıl esir alıyor? Doğumla birlikte, çocuğun ihtiyaçları bir daha hiç geriye düşmemek üzere aile bütçesinin en önüne yerleşiyor; çeşit çeşit biberonlar, bebek arabaları, pusetler, kucaklıklar, sırtlıklar, arabaya konan ayrı, arka koltuğa ayrı… Ya çocuk bezlerine ne demeli… Bantlısı bantsızı, sızdıranı sızdırmazı, yumuşağı, ipek gibisi… Bizim popomuz popo değil miydi, altımızda zımpara gibi Amerikan bezleriyle büyüdük, hangimizin popo estetiğinde bir zayıflık var?” Daha bebeklikte başlayan masraflar ve sorunlar çocuklar büyüdükçe büyüyor. Kınıkoğlu’nun bu duruma bakışı da bir hayli ilginç: “Doğrusu zaman zaman çocukların bu rahatını ve saltanatlarını kıskanmıyorum dersem yalan olur.” Tecrübeli doktora göre çok sevdiğimiz çocuklarımıza bu saltanatı sağlamakla onlara bilakis kötülük ediyoruz. Çocuğunun etrafında dört dönen, ona ihtiyacından ve gerekenden fazla ilgi gösteren aileler çocukları “istemeye ve hazıra konmaya” bağımlı hale getiriyor. Günümüz çocuklarının bir şeyi istemesi ve parmağını şıklatması (yani ağlaması, mızmızlanması, anne-babaya gününü zehir etmesi) yeter. İsteği eninde sonunda yerine getiriliyor. Zahmet çekmeden, bir-iki ağlamayla istediğine sahip olan bu çocuklar, artık hayatları boyunca kolay yoldan kazanmayı ve yaşamayı tercih ediyor. Sonuç? Depresif anneler, mutsuz babalar, huzursuz ve ‘armut piş, ağzıma düş’ felsefesinde yaşayan çocuklar! İşte Kınıkoğlu bu durumu ‘çocuk terörü’ olarak tanımlıyor. Bu terörden önceden maddi durumu iyi olan aileler daha çok muzdaripken şimdi her kesimden ve ekonomik seviyeden ailenin de mağdur olduğunu söylüyor.

Çocuk terörüne karşı önerim: “Hayır deyin, kırmızı hatlar çizin. Çocukların mutlaka uyması gereken kurallar olsun.” Daha ağlamaktan başka bir şey yapamadığı bebeklik döneminde bile çocuklarınıza gerektiğinde hayır deyin! Bu şu anlama geliyor her ağladığında kucağınıza almayın. Bunu acımasızlık olarak da görmeyin, zira bebek deyip geçtiğiniz o küçük insancıkların akılları zehir gibi çalışıyor. Yattığı yerden sizi yönetmeyi akledebiliyor. Her “ıh” her “oh” dediğinde koşup kucağınıza alırsanız, ilgi ve sevgide aşırıya kaçarsanız, sabah-akşam hiçbir zaman kucağınızdan inmeyecektir. Dolayısıyla çocuklara daha bebeklik döneminde, ancak ihtiyacı olduğunda, gerektiği kadar ilgi gösterirseniz sınırlarını bilir. Yoksa sevgi ve ilgi arsızı bir çocuk hayatı hem ailesine hem de kendisine çekilmez hale getirir. İşte bu yüzden illa çocuğum çok iyi beslensin diye elinizde probiyotik yoğurtlar peşinde koşmayın. Acıktığında bırakın kendisi yesin. Kendi çocukluğunuzu düşünün, Anadolu’da hiçbir çocuk probiyotik yoğurt, dondurma ya da çikolata yiyemedi diye ölmedi.

Gerekirse erken yaşta çatışmaya girin

Özellikle çalışan anne ve babalar zaten kısıtlı bir zaman dilimi beraber oldukları çocuklarıyla, çoğunlukla çatışmaya girmekten kaçınır. Bu sebeple çocuk ne isterse onu yapar. Bu biraz da vicdan azabından kaynaklanır. Unutmayalım ki çocuklarımıza vereceğimiz en güzel şey, neşeli ve mutlu bir aile ortamı ve kaliteli-dengeli ilgidir. Başlarda aile içi çatışma yaşanabilir, çocuğunuz bir süre mutsuz olabilir; ama saygı ve kurallar ancak böyle öğretilebilir. Saygı öğreterek ve kuralları tanıtarak çocuklarımızın hayatını kurtarabiliriz.

Bu makale sadece bilgi amaçlıdır. Daha sağlıklı bilgi ve uygulama için pedagog, psikolog veya psikiyatristlerden destek alınız.

www.ekremculfa.com www.ozelpedagog.com www.zaman.com.tr www.ozeldanisman.net